Gmina Komańcza  liczy ponad 45,5 tys. ha, rozłożonych na pograniczu Beskidu Niskiego i Bieszczadów. 74,5% powierzchni gminy zajmują lasy, cechujące się wyjątkowym bogactwem świata roślin i zwierząt, charakterystycznego dla całych Karpat Wschodnich. Wśród leśnych ostępów żyją niedźwiedzie, wilki, żubry, rysie, żbiki, sarny, jelenie, dziki. Spotkać tu można czarnego bociana, orlika krzykliwego, czaple, dzikie kaczki i gęsi, ale przede wszystkim orła przedniego i puchacza. Z mniejszych ssaków mieszkają tu borsuki, tchórze, kuny, łasice i wiewiórki. Od 1990 r. uchwałą Rady Gminy cała gmina stała się gminą ekologiczną. Na jej terenie znajdują się dwa parki krajobrazowe, pięć rezerwatów i liczne pomniki przyrody. Gminę obejmuje także Europejska Sieć Ekologiczna „Natura 2000”, a także dwa obszary chronionego krajobrazu. Wśród nich znajduje się najczęściej odwiedzany rezerwat w Bieszczadach – „Zwiezło”, zlokalizowany w pobliżu jedynego w swoim rodzaju przełomu Osławy, tzw. „Łokcia”. Są nim najbardziej tajemnicze i rzadkie na tym terenie jeziorka osuwiskowe, zwane Duszatyńskimi. Powstały całkiem niedawno, bo w 1907 r., podobno nie bez ingerencji sił nieczystych. Elementem pejzażu kulturowego Gminy Komańcza są krzyże i kapliczki przydrożne, łemkowskie chyże oraz przede wszystkim XIX- wieczne cerkwie, ocalałe z wojennej zawieruchy i nadal co niedzielę gromadzące wiernych. Jeszcze w latach międzywojennych Komańcza zaczęła się rozwijać jako wieś letniskowa, o czym świadczą zachowane drewniane pensjonaty – schronisko turystyczne PTTK oraz Klasztor Sióstr Nazaretanek. To właśnie tu w klasztorze podczas internowania prymasa Stefana Wyszyńskiego powstały Śluby Jasnogórskie. Tu kilkakrotnie przebywał ks. Karol Wojtyła, późniejszy papież, a dziś Święty Jan Paweł II.