Gmina Baligród leży w południowej części województwa podkarpackiego, w powiecie leskim. Położona jest na pograniczu Beskidu Wschodniego, w rejonie Bieszczadów Zachodnich, w obszarze Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie” oraz w znacznej części w granicach Ciśniańsko -Wetlińskiego Parku Krajobrazowego. Ponadto gmina leży na trasie dużej obwodnicy bieszczadzkiej, stanowiącej główny szlak komunikacyjny Bieszczadów. Jest doskonałym miejscem wypadowym zarówno w góry, jak i nad wody Zalewu Solińskiego. Dziewicza przyroda, brak obiektów przemysłowych w okolicy, duże zalesienie wraz z bogatą fauną i florą, gęsta sieć rzek i potoków górskich o kryształowej barwie, czyste powietrze oraz barwne dzieje tych okolic sprawiają, że jest to doskonałe miejsce wypoczynku nie tylko dla miłośników ciszy i spokoju, fotografów i obserwatorów niepowtarzalnych widoków. Na amatorów sportu czekają tu trasy turystyczne piesze i rowerowe, a zimą wyciąg narciarski. Do ciekawych i godnych polecenia miejsc należą niewątpliwie rezerwaty i pomniki przyrody: ponad 300-letni grab w Baligrodzie,

„Cisy na Górze Jawor” w Kołonicach, „Woronikówka” w Jabłonkach „Gołoborze” w Rabem, Jeziorko Bobrowe k. Huczwic. Wszystkich zainteresowanych bieszczadzką fauną i florą z pewnością zaciekawi też ekspozycja Muzeum Przyrodniczo-Łowieckiego „Knieja” w Nowosiółkach.

Gmina Przemyśl - Kompleks obronny budowli i umocnień Twierdzy Przemyśl, w ramach którego 45 fortyfikacji i obiektów zlokalizowanych jest na terenie 5 gmin Powiatu Przemyskiego. Na terenie gminy Przemyśl: Fort GW V „Grochowce”, Fort W VIII „Łętownia”.

Twierdza Przemyśl na początku XX wieku zaliczana była do największych twierdz Europy. Zastosowano w niej najnowocześniejsze rozwiązania ówczesnej technologii. Trzykrotnie oblegana była świadkiem krwawych walk wielu narodów. Została wysadzona w marcu 1915 r. Dziś ruiny twierdzy należą do najważniejszych zabytków architektury obronnej w Polsce i cieszą się coraz większym zainteresowaniem miłośników fortyfikacji i turystów odwiedzających miasto.

Fort GW V „Grochowce” – położony na południe od Przemyśla, typowy fort jednowałowy artyleryjski, zbudowany został w latach 1883-1885. W części szyjowej fortu długie koszary, w których mieściły się izby żołnierskie, kuchnia, magazyn żywności, pomieszczenia dla oficerów i komendanta, wartownia, areszt. W symetrycznie zbudowanym wzdłuż osi fortu schronie głównym mieścił się magazyn amunicji, przez którego środek przebiega poterna prowadząca do kaponiery osiowej broniącej czołowej części fosy. Z dwóch schronów pogotowia prowadziły poterny do kaponier barkowych.

Fort GW V „Grochowce” – typowy fort jednowałowy artyleryjski, pierwszy tego typu w Przemyślu, a zarazem najmniejszy, wybudowany w latach 1881-1882. W szyi ulokowano koszary, w centralnej części znajdował się schron główny zawierający magazyn artylerii, dwa schrony pogotowia i ubikacje. Na wale między stanowiskami artyleryjskimi umieszczono poprzecznice ze schronami pogotowia. Z poprzecznic na styku barków i czoła wału oraz jednej z poprzecznic czołowych prowadziły poterny do kaponier (osiowej i barkowych) broniących okalającej fort fosy. Na forcie zachowały się w dobrym stanie koszary szyjowe, schron główny, większość schronów pogotowia na wale oraz poterny prowadzące ze schronów do ruin kaponier w fosie.

Gmina Żurawica  - Arboretum w Bolestraszycach

Arboretum położone w odległości 7 km na północny wschód od Przemyśla należy do cennych zabytków przyrody i kultury Polski, spełniających różnorodne zadania jako: obiekt przyrodniczy, kulturowy, dydaktyczny i naukowy. Pierwotnie utworzone na terenie historycznego założenia dworsko-ogrodowego, w którym w połowie XIX wieku mieszkał i tworzył malarz Piotr Michałowski.

Arboretum powstało w 1975 roku. Organizatorem i konsekwentnym wykonawcą w latach 1975-2002 był dr hab. Jerzy Piórecki. W pierwszym okresie powierzchnia Arboretum wynosiła 9,23 ha, obecnie – 308,13 ha; w tym w oddziale w Cisowej – 283,13 ha i fort XIIIb – 2,8 ha. W Bolestraszycach zrujnowane budynki dworskie z końca XVIII wieku wyremontowano i zaadaptowano na pracownie, sale muzealne, pomieszczenia socjalne i gospodarcze. Przed nowymi nasadzeniami wykonano szczegółową inwentaryzację układu przestrzennego w oparciu o pomiar sytuacyjno-wysokościowy, inwentaryzację dendrologiczną oraz dokumentację architektoniczną dotyczącą rekonstrukcji i renowacji historycznych budowli.

W Arboretum w Bolestraszycach zgromadzono kilka tysięcy gatunków, odmian, form roślin w kolekcjach m.in. dendrologicznej, pomologicznej, roślin wodnych, bagiennych, rzadkich, zagrożonych, ginących i chronionych we florze polskiej, roślin z rodziny wrzosowatych oraz szklarniowych, użytkowych i biblijnych.

Gmina Stubno - Zespół cerkiewny i malowidła ścienne dawnej cerkwi w Stubienku

Cerkiew greckokatolicka pw. Narodzenia Bogarodzicy w Stubienku, obecnie rzymskokatolicki kościół filialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego – świątynia wzniesiona w 1849 r. na miejscu starszej drewnianej cerkwi. W niewielkiej odległości od cerkwi, od południowego zachodu, drewniana dzwonnica. Zespół otoczony starodrzewem. Przy cerkwi znajduje się cmentarz. Wszystkie połacie dachowe pokryte blachą, ściany deskowane pionowo. Wnętrze dekorowane iluzjonistyczną polichromią z końca XIX w., przemalowaną w latach 70. XX w. Malowidła ze scenami figuralnymi i dekoracją ornamentalną oraz malowanymi elementami architektonicznymi pokrywają ściany i strop świątyni.

Pierwotnie był to budynek dwudzielny, następnie został rozbudowany w latach 90. XIX w. o babiniec. W 1900 r. do wnętrza wstawiono nowy ikonostas z ikonami autorstwa Józefa Sydorowicza. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej cerkiew przekazano Kościołowi rzymskokatolickiemu, lecz nie była użytkowana. W latach 60. XX w. zaadaptowana na magazyn zboża, następnie opuszczona i zamknięta. Od 1973 r. pełni funkcję kościoła katolickiego. Ikonostas tej cerkwi znajduje się obecnie w wyposażeniu współcześnie wybudowanej cerkwi greckokatolickiej w Mokrem (Bieszczady).

Gmina Krasiczyn  - Zespół Pałacowo-Parkowy w Krasiczynie

Położony na trakcie Przemyśl-Sanok, w pobliżu przeprawy przez San, zamek w Krasiczynie należy do najpiękniejszych pomników polskiego renesansu. Jego budowę rozpoczął pod koniec XVI wieku Stanisław Krasicki - kasztelan przemyski. Z kolei Marcin Krasicki, uznawany za jednego z najwybitniejszych wówczas mecenasów sztuki w Polsce, przekształcił surowy zamek obronny wzniesiony przez ojca we wspaniałą, wielkopańską rezydencję. 

Zamek, pomimo licznych pożarów i wojen, zachował prawie niezmienioną sylwetkę, jaką nadano mu na początku XVII wieku. Wybudowany w formie czworoboku zorientowany został ścianami według stron świata. W narożach stoją cztery cylindryczne baszty: Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka (Rycerska). Prostokątny, rozległy dziedziniec otaczają od północy i wschodu skrzydła mieszkalne, a od południa i zachodu mury kurtynowe zakończone piękną, ażurową attyką. Pośrodku skrzydła zachodniego znajduje się przedbramie z bramą i kwadratową Wieżą Zegarową. Tędy przez zwodzony, a później kamienny most, prowadziła droga z istniejącego niegdyś miasta do zamku. 

Jednym z najcenniejszych elementów architektonicznych zamku jest mieszcząca się w Baszcie Boskiej kaplica. Na uwagę zasługują również bogato rzeźbione portale, loggie, arkady i unikalne dekoracje ścienne, tzw. sgraffita (ich całkowitą powierzchnię oblicza się na około 7000 m²). 

Zamek otoczony jest jednym z najpiękniejszych parków krajobrazowych w Polsce. Najstarsze założenia parku sięgają XVII wieku i mają charakter geometryczny. Już wtedy obok rezydencji Krasickich od strony wschodniej rozciągały się ogrody zwane „Zwierzyńcem”.

W parku rośnie ponad 200 gatunków drzew i krzewów z całego Świata.